Hiya!
Whatever a Go Go staat tijdelijk on hold. Werken weetjewel. Maar je kan me webgewijs gelukkig nog vinden op de GLAM*IT-blog en Belmodo.tv! Eeen er zijn stiekeme nieuwe plannen, waar ik jullie binnenkort meer over vertel. Beloofd.
Dus see ya later alligators.
En dan jullie… in a while crocodile. Was dat nu zo moeilijk?
Ik weet lang niet zoveel over Steve Jobs als andere mensen. Ik kan zijn biografie niet schetsen, zijn belang niet duiden en zijn nagedachtenis niet eren met witty tweets en woordspelingen. Maar ik kan me wel enkele momenten herinneren waarop mijn iPod mijn leven heeft gered.
Mijn verhaal begint op een druilerige septembermaandag in het jaar des heren 2011… oké, twee weken geleden. Ik stond aan te schuiven in Zaventem, aan de Neckermann-balie begot. Een weekje all-in Egypte voor de boeg, niet om te bakken en braden met andere Belgen, wel om te duiken. Op onderwatervlak is de Rode Zee namelijk onovertroffen – een retourtje Great Barrier Reef past alsnog niet in mijn budget. Dat ik tijdelijk terecht zou komen in een wereld van buffetten en plastieken bekertjes, hotelanimatie en karaoke-avonden nam ik voor lief. Wie Nemo wil vinden moet eerst langs de cycloop passeren, of langs kwallen en haaien voor wie Pixar meer zegt dan Polyphemus.
Al tijdens het aanschuiven maakte ik kennis met mijn medepassagiers: rijen enthousiaste Maria’s en Jossen die al drie dagen niet hadden kunnen slapen van de zenuwen. Dat beloofde met een vlucht van vijf uur in het verschiet.
Zoals verwacht: eens ingecheckt, de douane voorbij en opgestegen – het ‘fasten your seatbelt’-lampje was nog maar net uitgeswitcht – stond wat leek op de tienkoppige parochieraad uit een landelijk Vlaams gehucht als één man recht en dromde samen in het gangpad. Barstte me daar een praatcafé los! Enkel de sanseveria’s ontbraken. Er werd naar hartelust geroddeld en gelachen, gezwanst en gesjansd. Ik zweer dat ik een plezante nonkel van middelbare leeftijd hoorde zeggen: “What happens in Egypt, stays in Egypt.” Aja! Net toen ik op het punt stond om mij uit pure miserie voor de rest van de vlucht in het toilet te verschansen scheen een weerkaatsing in mijn handtas me toe als licht in de duisternis.
Mijn geliefde iPod, redder in nood! Oortjes in, op shuffle en alle ergernissen van je af laten glijden.
En dat was niet de laatste keer dat het kleinood die vakantie mijn leven redde, so to speak. Halfweg door de week lag ik na een vermoeiende dag duiken – neoprenen wetsuits, een middeleeuws korset is er niks tegen – een boek te lezen aan het zwembad, toen mijn rust plots verstoord werd door de gevreesde kreet “AQUAGYM!” Her en der zag ik mensen zich onder bruggetjes verbergen, in de hoop zo de dans te ontspringen. Ze zouden het moeten afschaffen. Een op de fysiek van zestigplussers berekende sessie waterballet is niemands idee van een leuke tijd, zeker niet van de zestigplussers zelf die liever chillen in hun ligstoel dan hun benen in de nek van een of andere hotelanimator te leggen. Hoewel er natuurlijk uitzonderingen zijn.
Soit, het is niet moeilijk te begrijpen dat mijn iPod ook op zulke momenten redding bracht. Oortjes in, volume op max en doen alsof je slaapt. Gemakkelijk en geniaal. Dus danku Apple en rust in vrede Steve Jobs want zonder jou waren mijn vakanties alvast minder vredig geweest.
September staat voor de deur… dum dum dum duuum. Hoewel ik de schoolbanken voorgoed verlaten heb, word ik nog steeds een beetje zenuwachtig aan het einde van de zomer. Drum roll: welke zomer! Ik huiver ook nog steeds van die verschrikkelijke terug-naar-schoolreclames waarmee ze al in juni starten. Mijn minderjarige zelf vond 9/1 dan ook bijna zo deprimerend als de gemiddelde Amerikaan Die Andere Datum.
Maar nu, aan de voet van het echte leven welgekomen, aanvaard ik de eerste septemberdag als de knoestige eik de kille herfstwind… ofzoiets.
Vanwaar die plotse vlaag van geveinsde volwassenheid vragen jullie je af? Wel, ik heb beseft dat er na de zomer ook nog heel wat fijns is om naar uit te kijken! Te beginnen met: The Rum Diary!
The Rum Diary is een vroege roman door mijn stokpaardje Hunter Thompson, die hij als journalist nooit verkocht kreeg. Pas in 1998 werd het boek uiteindelijk gepubliceerd en nu, na veel gedoe, is er de film van Bruce Robinson. Deze Brit, bekend van cultklassieker Withnail & I, was de geknipte man om zich te wagen aan het verhaal van reporter Paul Kemp, die naar Puerto Rico trekt op zoek naar werk, drank en vrouwen. Maar verhaal noch regisseur doen er eigenlijk toe aangezien de film Johnny Depp en Amber Heard in de hoofdrollen heeft en iedereen hem alleen daarom al zal gaan zien. Correctie: moet gaan zien. Wordt in oktober-november bij ons verwacht.
Tweede nu reeds voorspelde hoogtepunt van mijn herfst: de najaarscollecties! Tijdens mijn stage bij GLAM*IT heb ik al redelijk zwaar boven de beelden gekwijld, maar binnenkort zal het weer pas echt koud genoeg zijn om erin te investeren. Etnische Proenza-prints, een nieuwe cape en de kleuraccenten die Raf Simons bij Jil Sander legde? Yes please!
En dan nu in de categorie Betaalbaar: de River Island X-Mas Collection. Beetje vroeg voor Kerst misschien, maar desalniettemin handig om nu al te weten wat je met de feestdagen aan wil doen. Een combo shiny top en nepleren rok bijvoorbeeld, of gold-washed jeans en een lieflijke appliqué trui.
Ik zat trouwens front row bij het RI-defilé! Met dank aan persbureau oona, dat niet alleen een eersteklas modeshow organiseerde, maar ook een geweldige after-show drinks met gelegenheid om bij te praten met de andere bloggers! En ja, ik weet dat ik die naam na een redelijk blogpostloze zomer nog amper verdien, maar ik zal mijn leven beteren, beloofd!
Of er behalve filmavondjes en shopping sprees nog meer leuks in het verschiet ligt? You betcha! De tentoonstelling Dream The World Awake van Walter Van Beirendonck in het MoMu, waar blog buddy Christin aan meewerkt, het verschijnen van de volgende GLAM*IT, de modeweken, het nieuwe album van Duchess Says, een trip naar Keulen, een Britse bruiloft en – niet onbelangrijk – werk! Want jup, die tijd is nu eveneens aangebroken. Gedaan met de eindeloze vakanties en langgerekte ochtenden, donderdagavonden en studentenkortingen. Het voelt voorlopig nog een beetje raar, maar rouwig ben ik niet. Ever onward en tot gauw!
Foto’s © oona
Fuck. Fucking fuck. Dat was zo ongeveer het enige dat me te binnen schoot terwijl de eerste berichten en beelden van het drama op Pukkelpop me bereikten. In apocalyptische tijden is de eloquentie ver zoek, zo blijkt. Geen idee hoe bijbelse profeten en epische helden erin slagen temidden van storm en ontij nog clevere waarheden op te merken.
Nu de wind weer is gaan liggen en de verschrikkelijk schade opgemeten lukt het beter om gedachten op een rij te zetten. Over angst en medeleven en machteloosheid. Het noodlot is een bitch en wij moeten verder. On with the show die ons leven is. De rationele analyse laat ik over aan verzekeraars, de emotionele terugblik aan de pers en zijn op sensatie beluste broodheren. Hier blijft enkel het bijna wrede besef dat wat voorbij is voorbij is en onomkeerbaar.
En waarschijnlijk zal ook ik wel eens meewarig naar boven blikken bij de volgende festivaldruppels en twee keer nadenken voordat ik gehaast een tent in vlucht. Maar ik weiger mij te laten meeslepen door de valse heroïek die her en der weerklinkt en walg van de claims die men op het gebeuren tracht te leggen.
Dat slachtoffers rust en nabestaanden troost mogen vinden, en wie erbij was of bijna bij was geweest de draad weer moge oppikken. Verder is mijn enige hoop dat niemand de silks and linens of yesterday’s gowns zal hoeven dragen, naar alle feestjes van morgen.
Long time no see en mijn excuses voor de totale afwezigheid in de blogosfeer dezer dagen! De belangrijkste redenen voor mijn absentie heten stage, schrijfopdrachten, festivals, verjaardagen en kortweg vakantie. Want ja, ondanks het weer – laten we daar nog eens over beginnen – verkeert er bij mij toch nog iets, ergens diep vanbinnen, in holiday mode.
Maar omdat ik weet hoe ontzettend erg jullie het vinden om een regenachtige julimaand lang te moeten overleven zonder mijn schrijfselen: redding! Het is niet omdat je hier niks van me kan lezen, dat je wanhopig moet worden. Er zijn nog andere plekken on the internetz and beyond waar ik actief ben – gelukkig! WARNING: volgt een staaltje schaamteloze zelfpromotie like a real journo should.
1. Ik ging naar Dour, ik kocht rubberen botten en ik trok een paar foto’s van marginalen voor Vice. Als je jezelf toevallig tegenkomt in m’n minireportage: sorry, en op Dour zijn we allemaal een beetje marginaal, als dat een troost mag zijn. Lees m’n verslag “Een Stel Varkens onder een Regenboog” hier!
2. Ik deed (en doe nog steeds) stage bij Glam*It – zoals ik nog maar een keer of vijf heb vermeld. Dat is geweldig, heel fashionable en ja, wij lopen daar allemaal op Prada-flatforms rond, met ombre-haar en rieten mandjes in de vorm van olifanten. True story! Wie op 9 augustus de Glam*It koopt, krijgt niet alleen heel veel waar voor haar geld (you’ll see), maar ook een klein stukje van mijn ziel. Kopen die handel. Oh ja, ik werk ook mee aan de Glam*It blog, waar je driemaal daags een modieuze update krijgt bestaande uit nieuwtjes, must-haves en roddels. Hint: als het iets met Aziaten te maken heeft, zit ik er meestal achter.
3. Behalve foto’s nemen, deed ik op Dour ook interviews! Met de Canadese band Duchess Says en Atsuo, drummer bij de sludge/drone/whatever rockers van Boris uit Tokyo. Resultaat van mijn ondervragingstactieken lees je binnenkort online bij Vice… En het wordt de moeite want Duchess Says had het onder andere over religie (de band is lid van de fictieve Church of Budgerigars – parkieten dus), weed en Nietzsche! No kidding. Voor Atsuo was het zijn eerste Engelse interview ooit, dus er kwamen nogal wat gebaren, denkpauzes en spelletjes ‘raad wat ik bedoel’ aan te pas.
Tot zover deze spamsessie voor lil old me. Geniet van het weer (ha-ha), de festivals, de vakantie, de laatste solden en tot snel!
Gisteren was Anderlecht voor een keer place to be in plaats van te mijden als de pest. In zaal The Egg – denk zo hip dat het pijn doet – vond de launch party van Forever 21 plaats. De hele Belgische fash pack daagde op om de lang verwachte komst van de Californische budget-hemel te vieren en de datum van de Brusselse opening als eerste te horen. In een strak interieur met een paar lekker kitscherige elementen was het dan ook zien en gezien worden. Gratis drank en fotomomenten, dat komt in mijn boekje zelden goed. Maar ach, de sfeer zat goed, het eendjes vissen was de max én er was een hologram fashion show met verschijnselende en verdwijnselende modellen (ja, ik kijk uit naar The Deathly Hallows) die de uitdrukking thin air een nieuwe betekenis gaven. Kortom, I had a blast, en die glimmende gezichten moet je er maar bijnemen!
WARNING: Picture and accompanying puns overload!
Aaah examens. Een tijd van joggingbroeken, vet haar en comfort food. Waarin all-nighters epische proporties aannemen, Facebook je enige venster op de wereld is en je serieus overweegt om te gaan solliciteren bij de gemeentelijke groendienst. Hey, die mannen zitten tenminste niet de hele dag binnen!
Ja ja, examens… De oplettende lezer merkt dat ik hier haast nostalgisch word. Logisch, mijn laatste blokperiode OOIT is aangebroken. Als alles goed gaat, zal ik na aanstaande maandag nimmer nog een syllabus fluoriceren. Snik!
Gelukkig heb ik nog een klein weekje dolle examenpret in het vooruitzicht alvorens ik de fakkel na vijf jaar doorgeef aan nieuwe generaties studenten. Om dat te vieren presenteer ik jullie geen Warholiaanse MacBook-portretten van mezelf met coupe al-een-week-niet-buiten-geweest – opluchting! Wel een mini-fotosessie die ik met Christin hield in m’n tuin. Tijdens de blok gaat er namelijk niets boven je haar wassen, eindelijk kleren aandoen die niet op een pyjama lijken en je huid herintroduceren aan het zonlicht. Moeten jullie ook eens proberen!
Boy oh boy, heb ik even spannend nieuws om jullie te vertellen. Ik sta deze maand in Vice! Vice, voor wie dat niet weet (schande!), is een gratis magazine dat in 27 landen wordt uitgegeven. Het blad biedt een thuis aan alles wat vreemd, cool en awesome is - word. Ik schreef al eerder voor de Belgische Vice Blog, maar nu sta ik dus ook gedrukt in de nieuwe nationale editie #superpsyched. Omdat het om de Festival Guide 2011 ging, verdiepte ik me in de mythe van het Altamont Speedway Free Festival, de moeder van alle fout gelopen feestjes.
Meer in de categorie goed nieuws: in juli vind je me als Vice-reporter terug op Dour! Wie van plan is om vijf dagen lang in coma rond te dalken in la Wallonie: kijk uit voor mij en mijn camera. I seeeee you…
Hieronder lees je dus mijn lekker lange artikel De Mythe van Altamont, het anti-Woodstock van ’69, maar ga vooral om je eigen exemplaar van Vice voor onmisbare festivaltips, hilarische verhalen en een vette fotoshoot in een tent. Verkrijgbaar vanaf deze week in streetwear stores near you. P.S. check zeker ook de sectie ‘employees of the month’ want iemand mocht zowaar een bank vooruit.
Een tijd geleden had ik het over Puma‘s hulde aan de After Hours Athlete. Dat zijn atleten als jij en ik, die onwel worden bij de gedachte aan halters en zweetbandjes, maar wel graag eens een rondje hijsen op café en geen poolspelletje aan zich voorbij laten gaan. Stoere mannen die uitblinken in toogsport en telefoonnummers in plaats van trofeeën verzamelen. Lenige chicks die de benen enkel strekken op de dansvloer en meer van nachtelijke taxiritjes dan ochtendlijke jogsessies houden. Met andere woorden, mensen naar mijn hart.
Wel, Puma geeft alle After Hours Athletes nu de kans om zich te bewijzen! Op Facebook kan je de coolste filmpjes van jou en je vrienden uploaden. Een zot setje pingpong? Fussball voor pro’s? Een Willem Tell-dartsspel? De achtbal erin spelen met een pint op het hoofd? Toon wat je waard bent, film het en smijt het op Facebook. Vervolgens overhaal je iedereen om te stemmen op jouw video. Per Social Sport gaan de vijf populairste atleten naar de halve finale en dan beslist een jury wie uiteindelijk onze driekleur zal mogen verdedigen in het nationale Puma-team!
What’s in it for you, behalve eeuwige roem dan? De winnaars krijgen een volledige outfit gratis en mogen samen met vier vrienden naar een van de exclusieve feestjes die Puma in heel Europa organiseert!
Jammer genoeg sucken Christin en ik in darts. Bovendien vinden we bowlingschoenen aartslelijk en zou pingpong gewoon niet eerlijk zijn vanwege Christins mad asian skills. Dus besloten we het over een andere boeg te gooien. Ziehier onze sportieve kunstjes in de epische sage The After Hours Athletes: The Movie! Met in de hoofdrol een menselijke hamsterbal, high fives en ik en Christin die herhaaldelijk op ons bakkes gaan. Kids, don’t try this at home…
Zelf zin gekregen om je skillz te showen? Ga als de bliksem naar www.facebook.com/PUMA
May the sports be with you!
[Advertorial i.s.m. Puma Social]
Oke, ik weet dat ik gezegd had dat ik even niet meer zou bloggen – thesis, examens en toestanden – maar ik kan het niet laten om jullie toch te vertellen over de geweldige collectie van Tiany Kiriloff voor Vero Moda! Gisteren stelde de Belgische fashionista bij uitstek en medeoprichtster van modeblog Belmodo haar eigen kledinglijn voor in Antwerpen. Onder de klinkende naam Kirilove presenteerde ze een minicollectie die vanaf september in alle Vero Moda-shops zal hangen. Favoriet onder de aanwezige bloggers en journalisten waren een jas in mouton renversé en de fuchsia blazer die Tiany zelf droeg. Dat wordt vechten in de winkel…
Whatever a Go Go
